Aan mijn eiland

Ik heb heel lang nagedacht over wat ik precies zou schrijven en wat ik precies zou uitleggen. Want je weet, Bonairianen houden van informatie. En ik vind het niet erg om alle details te geven, maar ik wist niet zo goed wat wijsheid is. Om problemen te voorkomen die voorkomen hadden kunnen worden. Tegelijkertijd wil ik niet om hulp vragen zonder uit te leggen waarom de hulp nodig is — want om te ontvangen wat ik te bieden heb, moet je begrijpen wat ik nodig heb.

Dus hier komt het. Ik ga eerst uitleggen hoe ik het leven ervaar, zodat jullie daarna kunnen begrijpen waarom de wervelstorm ook daadwerkelijk een storm was. En wat ik dus nu moet doen om beter te worden, en hoe jullie daarin kunnen helpen.

Autisme en ADHD

Ik heb lang nagedacht over de beste gelijkenis om mezelf te beschrijven. En ik merkte in het bijbellezen en in gesprekken met mensen dat een van de dingen die ze het meest verwarrend vinden van God, iets is dat ik zou kunnen gebruiken om mezelf uit te beelden.

In de bijbel wordt God beschreven als de Vader, de Zoon en de Heilige Geest — een drie-eenheid, zoals ze het noemen. En dat is eigenlijk een hele goede manier om mezelf te beschrijven. Want elke dag ben ik bezig met het samenspel van wie ik "ik" noem.

Het eerste deel: ziel. Dat is wat ik "ik" noem.

Het tweede deel: mijn hersenen, mijn brein. Die kan zelf denken en beslissen, en bepaalde dingen naar voren brengen waar ik — de ziel — niet mee ben. Dus dan zeg ik stop. En dan stopt het brein met dat nadenken, bijvoorbeeld.

Het derde deel: het lichaam. Het lichaam luistert eigenlijk naar de hersenen. Niet naar mij, niet naar het "ik", de ziel. Het moet altijd via via. Dus als er een probleem is in het lichaam, duurt het eventjes voordat ik — de ziel — het begrijp. Want het moet vertaald worden door het brein, die het soms te druk heeft en niks kan vertalen. En tijdens dit alles weet ik niet wat er gebeurt. Dus ik kan gevoelens van paniek of depressie hebben zonder te weten waarom. Vaak merk ik het aan wat er gebeurt. Waarom lig ik nog steeds in bed? Depressie. Trillen mijn handen of zelfs mijn hele lichaam? Spanning. En dan weet ik niet wat er aan het gebeuren is.

Mijn dagelijkse leven is een soort balans behouden tussen deze drie delen van mij. En ik zeg "drie delen van mij" omdat ze allemaal als ik, als mij, voelen. Ik voel me ook verantwoordelijk voor alles wat uit die drie delen komt. Dus er is geen gespleten persoonlijkheid in het normale bestaan, zonder storm.

Maar zodra ik buiten balans raak — en wanneer het ver moet gaan — kan de onderlinge verhouding verstoord worden. Een voorbeeld: iedereen kent de term piekeren wel. Soms ga je naar de psycholoog en je zegt "ik ben aan het piekeren", en dan krijg je CGT of wat dan ook om minder te piekeren. Bij mij is piekeren iets anders — pas op mijn 30ste ben ik gaan begrijpen dat ik autistisch ben, dus heel veel dingen heb ik "met terugwerkende kracht" een naam kunnen geven. Voor mij is piekeren: als de hersenen zitten te denken en niet willen ophouden. Ook al zeg ik "hou je bek", dan blijft het gaan. En dan hoor ik en zie ik allemaal woorden en beelden in mijn hoofd. Ik wil dat het stopt, maar het lukt niet. Dat is omdat de balans verstoord is, en de hersenen willen dat ik begrijp dat iets niet klopt, en actie onderneem om het te veranderen.

Want al deze drie delen hebben iets nodig om zich veilig te voelen. Bij de hersenen is het vooral structuur, orde en waarheid. Geen onduidelijkheid, geen leugens. Niks dat verandert als gezegd is dat het niet zal veranderen. Bij het lichaam is het vooral rust — niet te veel geluid, niet te veel verschillende dingen die tegelijk gebeuren. Want zoals jullie wellicht weten: autisten pakken alles op. Hoe meer er gebeurt, hoe meer het lichaam bezig is met alles opnemen. En op een gegeven moment zegt het gewoon: ik kan niks meer opnemen. Shutting down. En wanneer dat gebeurt, is het al te ver gegaan.

Want ik — de ziel — weet wat mijn lichaam aankan. En het is mijn taak om me in balans te houden. Dat is eigenlijk mijn grootste bezigheid gedurende de hele dag. En tussendoor moet ik dan mijn dingen doen: eten, werken, hobby's (er zijn niet veel), zingen, werk op de kunuku. Elke dag is een soort delicate balance om binnen de parameters te blijven.

En dat is een beetje het autistische leven. Ik moet luisteren wanneer iets over mijn grenzen gaat. Als ik het probeer te verbloemen of te schuilen van de waarheid, komt het uitgesteld naar boven — in het ergste geval via het lichaam. Dan begin ik óf weg te rennen van situaties, óf aan mijn haar te trekken, óf wil ik mijn hoofd tegen de muur bonken. Dat zijn al die dingen die je ziet in kinderen met autisme. En die zijn er nog steeds in volwassenen. Maar we hebben geleerd hoe we alles in balans moeten houden. En het is niet iets dat je alleen kan — het heeft ook te maken met je omgeving. En een veranderende omgeving bracht de storm voort.

De wervelstorm

De storm was een combinatie van verschillende situaties die maakte dat het mij niet meer lukte om in balans te blijven. Ik viel in slaap buiten balans, en ik werd 's ochtends uit balans wakker. Mijn hoofd in paniek vanaf het moment dat mijn ogen opengingen. De hele dag werkte ik om mezelf weer in balans te krijgen. Maar het lukte niet.

Zoals ik zei: voor mij is waarheid heel belangrijk. Ook omdat ik alles opmerk en alles soort van geregistreerd wordt — van hé, jij was daar, dus je hoort nu hier te zijn. En wanneer dat niet overeenkomt, begint mijn brein de situatie eerst raar te vinden. Dan stel ik vragen, en wanneer die vragen niet in waarheid worden beantwoord — of helemaal niet worden beantwoord — groeit er een wantrouwen voor de situatie. Het voelt niet meer veilig, door de onverwachte of onverklaarbare veranderingen.

Dit is de storm in de meest generieke zin beschreven. Hij ging veel langer door dan eigenlijk had gehoeven, omdat ik niet in staat ben om bepaalde dingen te zien als ze niet binnen de context passen waarin ze gebeuren. Een voorbeeld: ik ben op het politiebureau. Ik zou nooit verwachten dat als ik daar iets kwijt ben, het gestolen is door een politieagent. Want per definitie steelt een politieagent niet. Dus wanneer ik iets kwijt raak op een politiebureau, zal er nooit een gedachte bij mij langsgaan: misschien is het gestolen. En stel dat het wél gestolen was — dan zou ik het nooit vinden, want ik zou nooit in die richting zoeken.

Dat is een beetje de situatie waar ik in was. Alleen was het niet op een politiebureau, maar gewoon thuis. En daar wist ik eigenlijk niet zoveel raad mee. Toen ik wel de juiste hulp kreeg van de juiste mensen, kon ik eigenlijk niet omgaan met wat ik moest doen om mezelf te helpen.

Dat was de storm: een nieuwe manier van alles zien en alles ervaren. Nieuwe motivaties om wakker te worden — om voor wakker te worden. Alles moest anders worden, en dat had ik nooit zien aankomen.

Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet hoe ik met al de verschillende dingen omga. Maar dag op dag lijkt het beter te gaan. Dus we houden deze lijn aan.

Waarom ben ik nu hulp aan het vragen?

Al een tijdje merk ik dat ik tijdens het uitvoeren van mijn huidige werk (voor een bedrijf in Nederland) onrustig word. Niet omdat ik het werk niet leuk vind, of omdat de collega's niet fijn zijn. Het heeft niks te maken met het werk; het is eigenlijk een hele fijne werkplek. Maar werken in deze setting (dus thuis, achter mijn computer) voelt ontzettend onveilig. Het is onterecht, want de gevolgen waar mijn lichaam mij tegen wil beschermen hebben niks te maken met dit werk. Maar het verband is gelegd, en ik moet dit accepteren en ermee dealen. Het lijkt een beetje op PTSS, waar een geluid of geur je terug kan brengen naar een traumatische gebeurtenis.

Aangezien ik niet de luxe heb om niet te werken, forceer ik mezelf om te werken. Uit ervaring weet ik dat dit niet goed gaat eindigen. Ik zal steeds minder productief worden in het algemeen, omdat ik alles pauzeer "om te kunnen werken", wat vervolgens dan ook niet gebeurt.

En ja, als ik niet werk kan ik verwachten dat het niet lang duurt voordat ik ook niet meer hoef te werken.

Om dat te voorkomen moet ik iets anders zoeken om inkomen mee binnen te brengen, zodat ik een lange vakantie kan nemen van mijn gebruikelijke werk om als het ware mijn lichaam te resetten. Dus dat is het uiteindelijke doel: ruimte creëren om te helen en nieuwe structuren op te bouwen.

Het plan dat ik heb is om Commerce en B-Checked aan te bieden voor een bepaald maandbedrag. Alleen weet ik niet wat dat maandbedrag zou moeten zijn. Ik kijk alleen vanuit wat het mij kost om het online te houden. Maar de echte waarde zit in wat het jullie, als mogelijke gebruikers, bespaart of oplevert. Dus daar heb ik ook hulp voor nodig, en dat vraagt om veel eerlijkheid van jullie. In de formulieren op de applicaties staat onder andere de vraag wat je hiervoor per maand zou kunnen betalen. Via deze weg kan ik een algemeen idee krijgen.

Wat ik gemaakt heb

Op de homepage zien jullie eigenlijk alles wat ik heb gebouwd — het is van alles en nog wat. Wat al deze applicaties gemeen hebben is dat hun doel is om repetitief werk weg te nemen van mensen en om processen te automatiseren. Zodat mensen zelf minder hoeven werken en hopelijk meer tijd overhouden om aan zichzelf te besteden — of nog beter: aan hun erf of kunuku.

De tweede reden: hier op Playa Grandi zal ik nooit iets thuisbezorgd krijgen — het is te ver. Daarom moet er zoiets als Shiloh Market geïntroduceerd worden. Het idee van Shiloh Market zelf is ook een grote motivatie om door te gaan met Commerce, want om die visie werkelijkheid te laten worden moeten genoeg bedrijven "online" gaan. En in het werk daarnaartoe kwamen al die andere dingen erbij. Hoe precies herinner ik me nooit — maar dat is ADHD.

De derde reden: ik hou eigenlijk niet zoveel van werken. Het allerfijnste zou ik vinden als ik gewoon de hele tijd kan besteden aan dingen die ik leuk vind — dat lijkt me iets dat iedereen heeft. Maar omdat ik systemen kan bouwen die bedrijven kunnen helpen, zag ik ook de mogelijkheid om voor mezelf en mijn familie een bepaald niveau van bestaanszekerheid te creëren. Dat was ook een motivatie om aan deze applicaties te werken.

Inmiddels is deze beweegreden tot niets gekomen. Maar nog steeds wil ik wel een zekere toekomst hebben — en uiteraard tijd om te kunnen spenderen met mijn zoontje. Dus dat is op zich ook een doel.

Aan jullie

Wat ik verwacht is dat jullie de dingen doornemen. Kijk rond, doe alsof het een museum is. Lees wat ik heb geschreven, kijk of je er enthousiast van wordt, en als je dat bent — neem contact met me op. Dan kunnen we kijken wat we samen kunnen bereiken.

Ik wil graag Bonairianen helpen om niet alleen productiever, maar ook efficiënter om te gaan met hun tijd en hun middelen. Om sneller dingen te kunnen zien en signaleren. We zijn goed in reageren, maar misschien kunnen we beter worden in voorkomen. En soms kan een app daarin helpen.

Dus kijk vooral rond — en deel het met andere mensen, vooral met ondernemers waarvan je weet dat ze graag een online aanwezigheid zouden willen hebben.

Ik heb heel veel hoop dat ik hieruit ga ontvangen wat ik nodig heb. Het belangrijkste is al gedaan. We zijn een volk waarvan bekend is dat we elkaar steunen en helpen in tijden van nood. En in de donkerste dagen na de storm — mijn eiland was daar ❤️. Het is fijn om in zo'n volk te wonen.

Masha danki,

Calvin